Ingezonden: De marathon van Amsterdam, deel 2.

Het laatste deel van de training is aangebroken. We gaan de verste afstand lopen; 34 km. Het is die dag prachtig weer een klein zonnetje met een fris windje. Ik heb een drinkrugzak aangeschaft en wil testen of dat prettig loopt. 

Ik heb een drinkrugzak aangeschaft en wil testen of dat prettig loopt. Astrid kan helaas niet mee trainen die dag, maar daarvoor in de plaats traint Henk mee. Wat een super toffe route en onder andere Herman vergezelt ons en maakt leuke foto’s en filmpjes onderweg. Het zit er op! We zijn moe, maar voldaan en klaar voor de tapper periode. Helaas slaat het noodlot toe voor Astrid, want na een training krijgt zij last van haar kuit en moet ze de beslissing nemen om niet te starten.

De laatste weken verlopen heerlijk relaxed met niet al te lange duurlopen. De een na laatste week hebben we een avond gepland met support en lopers om de route door te nemen en juich punten af te spreken. De eerste kriebels en zenuwen beginnen te komen als we over de routekaart gebogen zitten. We spreken de volgende punten af: 6km, 9km, 13km, 26,5km en 37km. Ik vind het gat tussen 26,5km en 37km te groot. Helaas stinken ze niet in mijn voorstel om een bootje te huren bij de Amstel. In de week voor de wedstrijd komt de onrust ik wil starten, Jo is hyper van het niets doen en Marjolein word helaas grieperig en flink verkouden. Super jammer, want we hadden speciaal vrij genomen om ons startnummer vrijdag op te gaan halen en een uitgebreid rondje expo te doen. En dan op die bewuste vrijdag ochtend krijgen we een juich filmpje van allemaal lieve en betrokken hardloop maatjes. Echt te gek!

Even slikken wat bijzonder dat zo veel fijne mensen betrokken zijn bij dit avontuur. We gaan die dag met Henk naar de expo, nogmaals sorry Henk dat je met onsvrouwen op pad moest wij willen helaas echt alles zien. En terwijl ik en Jo wat T-shirts aan het passen zijn staat daar op nog geen 3 meter afstand Abdi Nageeye zijn boek te signeren. Bizar dat iemand die zo klein is met die korte benen zo hard kan rennen! Jo neemt hem op de foto, heel gaaf. We hebben onze startbewijzen en nu is het aftellen nog 2 nachtjes slapen nog 1 nachtje slapen.

Alle spullen worden klaargelegd. Van meerdere loopoutfits tot gels, muziek voor onderweg, warme kleding die bij de start weg gegooid mag worden. Marjolein is gelukkig weer opgeknapt en we gaan vroeg onder de wol. Om half 6 gaat de wekker… Ik sta in de keuken pannenkoeken te bakken met banaan, oeps iets te veel banaan mijn pannenkoek lijkt wel een ingestorte brug. Gelukkig smaakt het prima, dingentje hou je altijd. Rond half 8 komen Marjolein en Marvin mij ophalen gevolgd door Henk en daarna Jo. Het is rustig op de weg en we komen ruim op tijd aan. Helaas zijn de wachttijden voor de dixie (30 minuten), tassen inname (10 minuten) en toegang olympisch stadion (35 minuten) te lang, waardoor we nog voordat we daadwerkelijk in ons start vak staan de eerste golf al zien starten vanaf de rij. Maar het weer is perfect en eenmaal een groepsfoto en laatste dixie bezoek verder kunnen we meteen aansluiten in start vak groen om te starten. We wensen elkaar succes echt bizar we gaan gewoon een marathon lopen! Een rustige start en dat proberen vast te houden moet zeggen dat lukt goed. Grappige is dat ik toch nog aardig wat km’s Jo en Marjo in het vizier heb iets wat je niet zou verwachten. Eenmaal warm versnelt mijn tempo, het gaat heerlijk!

Voor ik het weet passeer ik het 6km, 9km en 13km punt waar ons juichteam met fel groene petjes perfect te onderscheiden is. Ik zit heerlijk in mijn flow en heb het super naar mijn zin met mijn muziek als op 24km het noodlot toeslaat: kramp in mijn knie. Slik en nu? Ik probeer mijn tempo aan te houden, maar mijn knie is het daar niet mee eens. Ik moet een paar keer rekken en strekken en de pijn verbijten, want het gaat helaas niet over. En dan word ik op 26,5km super tof aangemoedigd door al die lieve mensen, maar moet ik helaas hinten dat het niet zo goed gaat. De gedachte gaat een fractie van een seconde door mijn hoofd, wat als ik moet uit stappen? Nee dat is geen optie ik ga de finish halen neem ik mijzelf voor. Het lukt toch nog wel aardig om stukken tempo vast te lopen, maar uiteindelijk kakt mijn snelheid toch ik in door pijn en vermoeidheid. Ik hak de loop in stukjes vanaf dat moment en kijk zo uit naar de support op 37km. Heerlijk daar staan ze en ik klaar weer helemaal op. Nu de laatste fase van de marathon in nog 5km te gaan. Op 40km heb ik het echt even te kwaad …. kramp. Na een korte wandel ga ik de laatste 2km tegemoet en ja daar is het olympisch stadion. Eenmaal in het stadion gaat er maar een gedachte door mijn hoofd: wauw ik finish en heb een marathon gelopen.

Onvergetelijk en de marathon zelf echt zo gaaf! We hebben allemaal de finish gehaald en worden warm onthaald door onze vrienden. Alle support en lieve mensen die bij ons betrokken waren SUPER bedankt voor dit onvergetelijke avontuur! De dagen daarna zaten we even kort in een marathon dip met het besef dat het er op zit. Maar ik kan alvast verklappen dat de volgende marathon al weer gepland staat op 5 april 2020 in Rotterdam.

 

 

 

Nieuws overzicht